Age, growth and changes of weight proportions and of chemical composition of eel during its life in Polish waters
Ładowanie...
Data
1970
Autorzy
Tytuł czasopisma
ISSN czasopisma
Tytuł tomu
Wydawca
Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie
Abstrakt
The author had studied the age and rate of growth, the weight increase and the chemical compositions of eels living under the most typical conditions, such as: sea, littoral waters and inland lakes. The investigated material comprised 646 specimens of fish; out of this, 499 represented the yellow eel (282 migrating from sea and river estuaries, 151 from Firth of Vistula River and 66 from inland lakes) and 96 represented the silver eels migrating to sea for spawning. 258 pieces were examined technologically and 158 were subjected to chemical analysis for content of proteins, fats, water and mineral compounds. The highest content of fat was found in the silver eels; lower content was noted in eels living in bays and still lower content in eels living in lakes. The lowest rate of fat increase was observed in eels from inland lakes. Author concludes that the content of fat in meat tissue is one of the characteristic conditions for silver eel, which stimulates it for spawning migrations. The existing literature on eel comprises strictly limited parts of the problems such as biological or technochemical, but does not comprise the problems in any complex form. Up to now, in Poland no detailed investigations have been carried out on the subject of eel. Aim of the present work was to determine the growth, changes in weight proportions and in chemical compositions of the eels living in Polish waters, with due consideration to the most typical conditions in economical aspect, such as: Baltic Sea - migrating and feeding (yellow eel) and silver eel Mazurian Lakes - feeding eel (yellow) Firth of Vistula River - feeding eel (yellow). The results of technochemical analysis permitted to define the usable and consumptive values of the fish.
Węgorz odławiany w polskich wodach stanowi pod względem ilości jak i wartości poważną pozycję ekonomiczną. Dodatnie cechy organoleptyczne mięsa, jego delikatność, soczystość i wysokie walory smakowe - predystynują go jako jeden z najwartościowszych surowców rybnych dla wszelkiego rodzaju przetwórstwa i konsumpcji. Celem niniejszej pracy było zbadanie wzrostu i zmian stosunków wagowych oraz składu chemicznego węgorzy z najbardziej typowych, mających znaczenie gospodarcze środowisk, to jest morza, Zalewu Wiślanego i jezior, z rozbiciem na ryby żerujące i srebrzyste. Materiał dla opracowania stanowiło 646 ryb, w tym 51 montće, 499 sztuk węgorza brunatnego (282 wstępującego z morza i ujść rzek, 151 z Zalewu Wiślanego, 66 z jezior) oraz 96 srebrzystego z morza. Wszystkie węgorze poddano ogólnym pomiarom, a oprócz tego 258 sztuk pomiarom technologicznym oraz 151 analizom chemicznym. Wiek ryb badano na podstawie otolitów, przygotowując je do odczytu według opracowanej metody polegającej na zanurzaniu przez 24 godz. w alkoholu, szlifowaniu i umieszczaniu na płytce z czarnym tłem w balsamie kanadyjskim, oznaczając go w grupach, wyrażających ilość lat spędzonych w wodach słodkich lub wysłodzonych, oznaczanych według ilości ukończonych pierścieni rocznych. Zebrany materiał należał do grup wieku od 0 do XX, przy rozpiętości długości całkowitej ryb od 7 do 115 cm, a ciężaru od 0,5 g do 2750 g. Uzyskane dane zestawiono jako stosunek długości i ciężaru do wieku, celem możliwości porównania z wynikami innych autorów. Węgorze wstępują do naszych wód słodkich i wysłodzonych w grupach wieku od 1 do IX, przeciętnie V, odpowiadającej całkowitemu wiekowi ryb o przeciętnej długości 33,6 cm oraz ciężarze 64,8 g. Samce posiadają przeciętny wiek 7,2 lat (V grupa) długość 32,8 cm, ciężar 55,8 g, samice natomiast 8,2 lat (VI grupa), długość 34,6 cm i ciężar 66,8 g. Samce wykazywały lepszą kondycję od samic 0,59 g/cm wobec 0,51 g/cm. Węgorze wstępujące cechują się zbliżoną długością do zalewowych w młodszych jedynie grupach wieku, w starszych natomiast długość ich jest mniejsza. W materiale z Zalewu Wiślanego stwierdzono jedynie obecność samic o przeciętnym wieku 10 lat (VII grupa), długości 42,3 cm i ciężarze 163 g. Wykazywały one jednakowe przyrosty długości na przestrzeni życia w tym środowisku, natomiast przyrosty ciężaru w miarę wieku stawały się coraz wyższe. Węgorze jeziorowe - także wyłącznie samice - wykazywały przeciętny wiek 13 lat (X grupa), długość 65,9 cm i ciężar 698 g. Do XX grupy wieku wykazują one większe długości niż zalewowe, od IX do XIII niższe, a powyżej znów wyższe, równomiernie przyrastające w miarę wieku. Przyrosty ich są intensywniejsze niż węgorzy zalewowych. Ciężary natomiast w tych samych grupach wieku przyrastają w tym samym tempie. Węgorze srebrzyste - samce - posiadały przeciętny wiek 10,3 lat (VII grupa), długość 38,6 cm i ciężar 97 g, a samice 15,3 lat (XII grupa), długość 64,5 cm i ciężar 524 g. Stosunek ciężaru do długości w grupach wieku w porównaniu z węgorzami brunatnymi po początkowo wyższych wartościach (samce do VII grupy, samice do X) staje się w miarę wieku coraz niższy, wykazując coraz mniejsze przyrosty w stosunku do brunatnego. Przeciętny, obliczony na podstawie przeprowadzonych pomiarów przyrost długości węgorza w wodach polskich wynosi 5,5 cm rocznie, która to wielkość może służyć do orientacyjnego określenia wieku ryb. Stwierdzono iż wzrost długości ciała węgorza w wodach słodkich jest prawie równomierny; minimalnie zwiększając się z wiekiem ryb. Wzrost ciężaru z wiekiem ryb jest szybszy niż długość. Najwyższym procentem wagowym tkanki mięsnej dla danego wieku cechują się srebrzyste samce, a najniższym, nawet malejącym w miarę wieku zalewowe. Natomiast najsilniejszym przyrostem ciężaru tkanki mięsnej charakteryzują się węgorze jeziorowe. Poszczególne organa i części ciała węgorzy prócz mięśni i gonad wykazują stopniowy, choć nieregularny, procentowy spadek ciężaru. Najsilniejszym zmianom ilościowym na przestrzeni życia węgorza podlega tłuszcz, rosnąc z wiekiem i długością ryb od około 2 do ponad 30%. Zarówno białko jak i woda wykazują tendencję malejącą, popiół natomiast utrzymuje się niemal na jednolitym poziomie. Najwyższy procent tłuszczu w tym samym wieku mają węgorze srebrzyste, a zwłaszcza samce. Najsilniejsze tempo wzrostu tłuszczu z wiekiem posiadają węgorze zalewowe, a najniższe jeziorowe. Brak węgorzy w Zalewie powyżej długości 80 cm świadczy, iż uzyskały one odpowiedni procent tłuszczu i migrowały z tych wód. Natomiast wolno wzrastająca ilość tłuszczu u węgorzy jeziorowych wskazuje na oddalony termin ich migracji. Samce, zarówno srebrzyste jak i brunatne posiadają wyższy procent tłuszczu niż samice w tym samym wieku. Różnice między węgorzami szeroko i wąskogłowymi polegają na niższej zawartości tłuszczu a wyższej wody i białka, niższych ciężarach a wyższych długościach dla poszczególnych grup wieku, a więc gorszej kondycji. Węgorze srebrzyste różnią się od brunatnych stosunkiem wieku do długości i ciężaru, ciężaru do długości, procentową ilością tkanki mięsnej, tłuszczu, barwą skóry, wypełnieniem przewodu pokarmowego, wielkością gonad i średnicą oka, która jest u srebrzystych około 50% większa. Węgorz Zalewu Wiślanego ogólnie, a zwłaszcza ryby o wielkości 30 do 44 cm cechują się najniższą wartością kaloryczną oraz procentem tkanki mięsnej. Podwyższenie wymiaru ochronnego z 35 na 45 cm, przez zwiększenie średnicy oczek sieci, dałoby w efekcie około 40 ton rocznie więcej wartościowego surowca dla przetwórstwa i konsumpcji. Klasy wielkości, od 30 do 44 cm stanowią w odłowach Zalewu Wiślanego 34,8% ilościowo i 16,4% wagowo. Węgorz z tych klas, pomimo, że cechuje to w stanie wędzonym, przedstawia niską wartość kaloryczną (zawartość tłuszczu od 3,4 do 13,1%) a również procent wagowy jego tkanki mięsnej jest stosunkowo niższy (48,5 do 52%). Pozostawiając go w Zalewie dla wyrośnięcia przez podwyższenie wymiaru ochronnego do 45 cm (dotychczas obowiązujący wymiar ochronny wynosi 35 cm), zyskałoby się rocznie 18,24 masy więcej, czyli przy odłowach wynoszących przeciętnie 200 ton rocznie można uzyskać dodatkowo 36,4 ton. Jest to poważna, dodatkowa ilość cennego surowca tym cenniejsza, że już w następnym roku posiadająca przeciętnie o 3,5% tłuszczu więcej. Węgorz wstępujący, będący o najniższych wartościach kalorycznych (zawartość tłuszczu przeciętnie 7,8%) powinien być odławiany jedynie w celach zarybieniowych i to przede wszystkim w ujściach rzek, w których ze względu na bariery biologiczne oraz spiętrzenia ma utrudnione względnie całkiem uniemożliwione wstępowanie.
Угорь, вылавливаемый в польских водах, с точки зрения как количества, так и ценности является серьёзной экономической позицией. Положительные органолептические качества мяса, его деликатность, сочность и высокие вкусовые качества делают его одним из самых ценных сырьевых рыбных материалов для всякого рода переработки и потребления. Целью настоящей работы было исследование роста и изменении весовых соотношений, а также химического состава угря из наиболее типичных, имеющих хозяйственное значение, водоёмов, т.е. моря, Вислинского залива и озёр, с разделением на нагульную и покатную рыбу. Материалом для обработки явились 646 штук угря, в том числе 51 - стеклянный угорь, 499 штук - бурый угорь (282 - входящие из моря и устьев рек, 651 - из Вислинского залива, 66 - из озёр), а также 96 штук серебристого угря из моря. Весь угорь был подвергнут общему измерению, кроме того 258 штук - технологическим измерениям, а 156 - химическим анализам. Возраст рыбы исследовали на основе отолитов, приготавливая их для отсчёта по разработанному методу, заключающемуся в погружении в алкоголь на 24 часа, шлифовке и умещении на пластинке с чёрным фоном в канадском бальзаме. Исследуемую рыбу распределяли по возрастным группам, выражающим количество лет, проведенных в пресных или опреснённых водах. Последнее определяли по количеству законченных годичных колец. Собранный материал относился к возрастным группам от 0 до ХХ, при диапазоне полной длины рыбы от 7 до 115 см и веса от 0,5 г до 2750 г. Полученные данные сопоставлены как соотношение длины и веса к возрасту с целью сравнения этих данных с результатами других авторов. Угорь входит в наши пресные и опреснённые воды в возрастных группах от 0 до IX, в среднем V, что соответствует полному возрасту рыбы 8 лет, со средней длиной 33,6 см и весом 64,8 г. Средний возраст самцов составляет 7,2 года (V группа), длина их 32,8 см, вес 55,8 г, в то время как средний возраст самок составляет 8,2 года (VI группа), длина 34,96 см и вес 66,8 г. Самцы характеризовались лучшей кондицией, чем самки: 0,59 г/см по сравнению с 0,51 г/см. Входящий угорь имел длину подобную длине угря, обитающего в заливе исключительно в младших возрастных группах; в старших же длина его является меньшей. В материале из Вислинского залива констатировано только наличие самок, средний возраст которых составлял 10 лет (VII группа), длина - 42,3 см и вес - 163 г. Наблюдалось у них одинаковое увеличение длины на протяжении жизни в этой среде; прирост веса с увеличением возраста становился всё больше. Озёрный угорь - также исключительно самки - характеризовался средним возрастом 13 лет (X группа), длиной в 65,9 см и весом в 698 г. До ХХ возрастной группы длина их была большей, чем у обитающих в заливе, от IX до XIII - меньшей, а выше - снова большей, равномерно возрастающей по мере увеличения возраста. Прирост озёрного угря был более интенсивным, чем у угря, обитающего в заливе. Вес же в тех же возрастных группах увеличивался в том же темпе. Серебристый угорь - самцы - имел средний возраст 10,3 года (VII группа), длину 38,6 см и вес 97 г, а самки - 15,3 года (XII группа), длину 64,5 см и вес 524 г. Соотношение веса и длины в возрастных группах по сравнению с бурым угрём с более высокими исходными данными (самцы до VII группы, самки до X) становится с увеличением возраста всё ниже, проявляя всё меньший прирост по сравнению с бурым. Средний, подсчитанный на основе произведенных измерений прирост длины угря в польских водоёмах составляет 5,5 см в год, что может служить для ориентировочного определения возраста рыбы. Установлено, что рост длины тела угря в пресных водах является почти равномерным, минимально уменьшающимся по мере увеличения возраста рыбы. Увеличение веса с увеличением возраста рыбы является более быстрым, чем увеличение длины. Самым высоким весовым процентом мясной ткани для данного возраста характеризуются самцы серебристого угря, а самым низким, и даже уменьшающимся, с увеличением возраста, обитающие в заливе. Самым высоким приростом веса мясной ткани характеризуется озёрный угорь. Как серебристые, так и бурые, имеют более высокий процент жира, чем самки того же возраста. Разница между угрём широко- и узкоголовыми заключается в более низком содержании жира, однако более высоком содержании воды и белка, меньшем весе и большей длине для отдельных возрастных групп, а следовательно более слабой кондиции. Серебристый угорь отличается от бурого соотношением возраста и длины и веса, веса и длины, процентным количеством мясной ткани, жира, цветом кожи, наполнением пищевода, величиной гонад и диаметром глаза, который у серебристого угря приблизительно на 50% больше. Угорь из Вислинского залива вообще, а рыбы размером от 30 до 44 см особенно, характеризуются самой низкой калорийностью, а также процентом мясной ткани. Повышение защитного размера с 35 до 45 см путём увеличения диаметра ячеек сети дало бы в результате около 40 тонн в год больше ценного сырья для переработки и потребления. Классы величин от 30 до 44 см составляют в уловах Вислинского залива 34,8% в количественном и 16,4% в весовом отношениях. Угорь из этих классов несмотря на то, что характеризуется положительными вкусовыми качествами и охотно покупается потребителем в копчёном виде, имеет низкую калорийность (содержание жира от 3,4 до 13,1%), а весовой процент его мясной ткани является относительно более низким (48,5 до 52%). Оставляя его в заливе для роста путём повышения защитного размера до 45 см (до настоящего времени обязательный защитный размер составлял 35 см), можно было бы получить в год на 18,2% рыбы больше, т.е. при уловах, составляющих в среднем 200 тонн в год можно получить дополнительно 36,4 тонны. Это серьёзное дополнительное количество ценного сырья, тем более ценного, что уже в следующем году имело бы в среднем на 3,5% жира больше. Входящий угорь, обладающий самыми низкими калорийными качествами (содержание жира в среднем 7,8%) должен вылавливаться только в целях зарыбления и прежде всего в устьях рек, в которых из-за биологических барьеров, также нагромождения вод вход является затруднённым или же вообще невозможным.
Węgorz odławiany w polskich wodach stanowi pod względem ilości jak i wartości poważną pozycję ekonomiczną. Dodatnie cechy organoleptyczne mięsa, jego delikatność, soczystość i wysokie walory smakowe - predystynują go jako jeden z najwartościowszych surowców rybnych dla wszelkiego rodzaju przetwórstwa i konsumpcji. Celem niniejszej pracy było zbadanie wzrostu i zmian stosunków wagowych oraz składu chemicznego węgorzy z najbardziej typowych, mających znaczenie gospodarcze środowisk, to jest morza, Zalewu Wiślanego i jezior, z rozbiciem na ryby żerujące i srebrzyste. Materiał dla opracowania stanowiło 646 ryb, w tym 51 montće, 499 sztuk węgorza brunatnego (282 wstępującego z morza i ujść rzek, 151 z Zalewu Wiślanego, 66 z jezior) oraz 96 srebrzystego z morza. Wszystkie węgorze poddano ogólnym pomiarom, a oprócz tego 258 sztuk pomiarom technologicznym oraz 151 analizom chemicznym. Wiek ryb badano na podstawie otolitów, przygotowując je do odczytu według opracowanej metody polegającej na zanurzaniu przez 24 godz. w alkoholu, szlifowaniu i umieszczaniu na płytce z czarnym tłem w balsamie kanadyjskim, oznaczając go w grupach, wyrażających ilość lat spędzonych w wodach słodkich lub wysłodzonych, oznaczanych według ilości ukończonych pierścieni rocznych. Zebrany materiał należał do grup wieku od 0 do XX, przy rozpiętości długości całkowitej ryb od 7 do 115 cm, a ciężaru od 0,5 g do 2750 g. Uzyskane dane zestawiono jako stosunek długości i ciężaru do wieku, celem możliwości porównania z wynikami innych autorów. Węgorze wstępują do naszych wód słodkich i wysłodzonych w grupach wieku od 1 do IX, przeciętnie V, odpowiadającej całkowitemu wiekowi ryb o przeciętnej długości 33,6 cm oraz ciężarze 64,8 g. Samce posiadają przeciętny wiek 7,2 lat (V grupa) długość 32,8 cm, ciężar 55,8 g, samice natomiast 8,2 lat (VI grupa), długość 34,6 cm i ciężar 66,8 g. Samce wykazywały lepszą kondycję od samic 0,59 g/cm wobec 0,51 g/cm. Węgorze wstępujące cechują się zbliżoną długością do zalewowych w młodszych jedynie grupach wieku, w starszych natomiast długość ich jest mniejsza. W materiale z Zalewu Wiślanego stwierdzono jedynie obecność samic o przeciętnym wieku 10 lat (VII grupa), długości 42,3 cm i ciężarze 163 g. Wykazywały one jednakowe przyrosty długości na przestrzeni życia w tym środowisku, natomiast przyrosty ciężaru w miarę wieku stawały się coraz wyższe. Węgorze jeziorowe - także wyłącznie samice - wykazywały przeciętny wiek 13 lat (X grupa), długość 65,9 cm i ciężar 698 g. Do XX grupy wieku wykazują one większe długości niż zalewowe, od IX do XIII niższe, a powyżej znów wyższe, równomiernie przyrastające w miarę wieku. Przyrosty ich są intensywniejsze niż węgorzy zalewowych. Ciężary natomiast w tych samych grupach wieku przyrastają w tym samym tempie. Węgorze srebrzyste - samce - posiadały przeciętny wiek 10,3 lat (VII grupa), długość 38,6 cm i ciężar 97 g, a samice 15,3 lat (XII grupa), długość 64,5 cm i ciężar 524 g. Stosunek ciężaru do długości w grupach wieku w porównaniu z węgorzami brunatnymi po początkowo wyższych wartościach (samce do VII grupy, samice do X) staje się w miarę wieku coraz niższy, wykazując coraz mniejsze przyrosty w stosunku do brunatnego. Przeciętny, obliczony na podstawie przeprowadzonych pomiarów przyrost długości węgorza w wodach polskich wynosi 5,5 cm rocznie, która to wielkość może służyć do orientacyjnego określenia wieku ryb. Stwierdzono iż wzrost długości ciała węgorza w wodach słodkich jest prawie równomierny; minimalnie zwiększając się z wiekiem ryb. Wzrost ciężaru z wiekiem ryb jest szybszy niż długość. Najwyższym procentem wagowym tkanki mięsnej dla danego wieku cechują się srebrzyste samce, a najniższym, nawet malejącym w miarę wieku zalewowe. Natomiast najsilniejszym przyrostem ciężaru tkanki mięsnej charakteryzują się węgorze jeziorowe. Poszczególne organa i części ciała węgorzy prócz mięśni i gonad wykazują stopniowy, choć nieregularny, procentowy spadek ciężaru. Najsilniejszym zmianom ilościowym na przestrzeni życia węgorza podlega tłuszcz, rosnąc z wiekiem i długością ryb od około 2 do ponad 30%. Zarówno białko jak i woda wykazują tendencję malejącą, popiół natomiast utrzymuje się niemal na jednolitym poziomie. Najwyższy procent tłuszczu w tym samym wieku mają węgorze srebrzyste, a zwłaszcza samce. Najsilniejsze tempo wzrostu tłuszczu z wiekiem posiadają węgorze zalewowe, a najniższe jeziorowe. Brak węgorzy w Zalewie powyżej długości 80 cm świadczy, iż uzyskały one odpowiedni procent tłuszczu i migrowały z tych wód. Natomiast wolno wzrastająca ilość tłuszczu u węgorzy jeziorowych wskazuje na oddalony termin ich migracji. Samce, zarówno srebrzyste jak i brunatne posiadają wyższy procent tłuszczu niż samice w tym samym wieku. Różnice między węgorzami szeroko i wąskogłowymi polegają na niższej zawartości tłuszczu a wyższej wody i białka, niższych ciężarach a wyższych długościach dla poszczególnych grup wieku, a więc gorszej kondycji. Węgorze srebrzyste różnią się od brunatnych stosunkiem wieku do długości i ciężaru, ciężaru do długości, procentową ilością tkanki mięsnej, tłuszczu, barwą skóry, wypełnieniem przewodu pokarmowego, wielkością gonad i średnicą oka, która jest u srebrzystych około 50% większa. Węgorz Zalewu Wiślanego ogólnie, a zwłaszcza ryby o wielkości 30 do 44 cm cechują się najniższą wartością kaloryczną oraz procentem tkanki mięsnej. Podwyższenie wymiaru ochronnego z 35 na 45 cm, przez zwiększenie średnicy oczek sieci, dałoby w efekcie około 40 ton rocznie więcej wartościowego surowca dla przetwórstwa i konsumpcji. Klasy wielkości, od 30 do 44 cm stanowią w odłowach Zalewu Wiślanego 34,8% ilościowo i 16,4% wagowo. Węgorz z tych klas, pomimo, że cechuje to w stanie wędzonym, przedstawia niską wartość kaloryczną (zawartość tłuszczu od 3,4 do 13,1%) a również procent wagowy jego tkanki mięsnej jest stosunkowo niższy (48,5 do 52%). Pozostawiając go w Zalewie dla wyrośnięcia przez podwyższenie wymiaru ochronnego do 45 cm (dotychczas obowiązujący wymiar ochronny wynosi 35 cm), zyskałoby się rocznie 18,24 masy więcej, czyli przy odłowach wynoszących przeciętnie 200 ton rocznie można uzyskać dodatkowo 36,4 ton. Jest to poważna, dodatkowa ilość cennego surowca tym cenniejsza, że już w następnym roku posiadająca przeciętnie o 3,5% tłuszczu więcej. Węgorz wstępujący, będący o najniższych wartościach kalorycznych (zawartość tłuszczu przeciętnie 7,8%) powinien być odławiany jedynie w celach zarybieniowych i to przede wszystkim w ujściach rzek, w których ze względu na bariery biologiczne oraz spiętrzenia ma utrudnione względnie całkiem uniemożliwione wstępowanie.
Угорь, вылавливаемый в польских водах, с точки зрения как количества, так и ценности является серьёзной экономической позицией. Положительные органолептические качества мяса, его деликатность, сочность и высокие вкусовые качества делают его одним из самых ценных сырьевых рыбных материалов для всякого рода переработки и потребления. Целью настоящей работы было исследование роста и изменении весовых соотношений, а также химического состава угря из наиболее типичных, имеющих хозяйственное значение, водоёмов, т.е. моря, Вислинского залива и озёр, с разделением на нагульную и покатную рыбу. Материалом для обработки явились 646 штук угря, в том числе 51 - стеклянный угорь, 499 штук - бурый угорь (282 - входящие из моря и устьев рек, 651 - из Вислинского залива, 66 - из озёр), а также 96 штук серебристого угря из моря. Весь угорь был подвергнут общему измерению, кроме того 258 штук - технологическим измерениям, а 156 - химическим анализам. Возраст рыбы исследовали на основе отолитов, приготавливая их для отсчёта по разработанному методу, заключающемуся в погружении в алкоголь на 24 часа, шлифовке и умещении на пластинке с чёрным фоном в канадском бальзаме. Исследуемую рыбу распределяли по возрастным группам, выражающим количество лет, проведенных в пресных или опреснённых водах. Последнее определяли по количеству законченных годичных колец. Собранный материал относился к возрастным группам от 0 до ХХ, при диапазоне полной длины рыбы от 7 до 115 см и веса от 0,5 г до 2750 г. Полученные данные сопоставлены как соотношение длины и веса к возрасту с целью сравнения этих данных с результатами других авторов. Угорь входит в наши пресные и опреснённые воды в возрастных группах от 0 до IX, в среднем V, что соответствует полному возрасту рыбы 8 лет, со средней длиной 33,6 см и весом 64,8 г. Средний возраст самцов составляет 7,2 года (V группа), длина их 32,8 см, вес 55,8 г, в то время как средний возраст самок составляет 8,2 года (VI группа), длина 34,96 см и вес 66,8 г. Самцы характеризовались лучшей кондицией, чем самки: 0,59 г/см по сравнению с 0,51 г/см. Входящий угорь имел длину подобную длине угря, обитающего в заливе исключительно в младших возрастных группах; в старших же длина его является меньшей. В материале из Вислинского залива констатировано только наличие самок, средний возраст которых составлял 10 лет (VII группа), длина - 42,3 см и вес - 163 г. Наблюдалось у них одинаковое увеличение длины на протяжении жизни в этой среде; прирост веса с увеличением возраста становился всё больше. Озёрный угорь - также исключительно самки - характеризовался средним возрастом 13 лет (X группа), длиной в 65,9 см и весом в 698 г. До ХХ возрастной группы длина их была большей, чем у обитающих в заливе, от IX до XIII - меньшей, а выше - снова большей, равномерно возрастающей по мере увеличения возраста. Прирост озёрного угря был более интенсивным, чем у угря, обитающего в заливе. Вес же в тех же возрастных группах увеличивался в том же темпе. Серебристый угорь - самцы - имел средний возраст 10,3 года (VII группа), длину 38,6 см и вес 97 г, а самки - 15,3 года (XII группа), длину 64,5 см и вес 524 г. Соотношение веса и длины в возрастных группах по сравнению с бурым угрём с более высокими исходными данными (самцы до VII группы, самки до X) становится с увеличением возраста всё ниже, проявляя всё меньший прирост по сравнению с бурым. Средний, подсчитанный на основе произведенных измерений прирост длины угря в польских водоёмах составляет 5,5 см в год, что может служить для ориентировочного определения возраста рыбы. Установлено, что рост длины тела угря в пресных водах является почти равномерным, минимально уменьшающимся по мере увеличения возраста рыбы. Увеличение веса с увеличением возраста рыбы является более быстрым, чем увеличение длины. Самым высоким весовым процентом мясной ткани для данного возраста характеризуются самцы серебристого угря, а самым низким, и даже уменьшающимся, с увеличением возраста, обитающие в заливе. Самым высоким приростом веса мясной ткани характеризуется озёрный угорь. Как серебристые, так и бурые, имеют более высокий процент жира, чем самки того же возраста. Разница между угрём широко- и узкоголовыми заключается в более низком содержании жира, однако более высоком содержании воды и белка, меньшем весе и большей длине для отдельных возрастных групп, а следовательно более слабой кондиции. Серебристый угорь отличается от бурого соотношением возраста и длины и веса, веса и длины, процентным количеством мясной ткани, жира, цветом кожи, наполнением пищевода, величиной гонад и диаметром глаза, который у серебристого угря приблизительно на 50% больше. Угорь из Вислинского залива вообще, а рыбы размером от 30 до 44 см особенно, характеризуются самой низкой калорийностью, а также процентом мясной ткани. Повышение защитного размера с 35 до 45 см путём увеличения диаметра ячеек сети дало бы в результате около 40 тонн в год больше ценного сырья для переработки и потребления. Классы величин от 30 до 44 см составляют в уловах Вислинского залива 34,8% в количественном и 16,4% в весовом отношениях. Угорь из этих классов несмотря на то, что характеризуется положительными вкусовыми качествами и охотно покупается потребителем в копчёном виде, имеет низкую калорийность (содержание жира от 3,4 до 13,1%), а весовой процент его мясной ткани является относительно более низким (48,5 до 52%). Оставляя его в заливе для роста путём повышения защитного размера до 45 см (до настоящего времени обязательный защитный размер составлял 35 см), можно было бы получить в год на 18,2% рыбы больше, т.е. при уловах, составляющих в среднем 200 тонн в год можно получить дополнительно 36,4 тонны. Это серьёзное дополнительное количество ценного сырья, тем более ценного, что уже в следующем году имело бы в среднем на 3,5% жира больше. Входящий угорь, обладающий самыми низкими калорийными качествами (содержание жира в среднем 7,8%) должен вылавливаться только в целях зарыбления и прежде всего в устьях рек, в которых из-за биологических барьеров, также нагромождения вод вход является затруднённым или же вообще невозможным.
Opis
Opracowanie rekordu w ramach umowy BIBL/SP/0060/2024/02 ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Nauki w ramach Programu Społeczna odpowiedzialność nauki II.
Słowa kluczowe
węgorz europejski, skład chemiczny ryb, Zalew Wiślany, european eel, chemical composition of fish, Vistula Lagoon
Cytowanie
Piątek, M. (1970). Age, growth and changes of weight proportions and of chemical composition of eel during its life in Polish waters. Zeszyty Naukowe / Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie, Nr 31. Acta Ichthyologica et Piscatoria, nr 1, s. 73-96. https://hdl.handle.net/20.500.12539/2508