1989, Nr 137

Przeglądaj

Ostatnie zgłoszenia

Teraz wyświetlane 1 - 14 z 14
  • PozycjaOpen Access
    Sensoryczna metoda oceny zapachu mięsa i tłuszczu knurzego
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Kortz, Jerzy; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Owiec i Zwierząt Futerkowych
    Opracowano metodę oceny występowania niepożądanego zapachu samczego w mięsie i tłuszczu wieprzowym, zapewniającą obiektywne, pewne i niepodważalne wyniki. Jej celem jest zastosowanie w krajowych badaniach nad rzeźnym użytkowaniem knurków. Podano sposób pobrania i przygotowania prób do oceny oraz warunki, które powinny być spełnione aby uzyskać powtarzalne i wiarygodne wyniki. Scharakteryzowano wymagania stawiane pomieszczeniom, w których powinno się prowadzić ocenę i ich wyposażeniu oraz w stosunku do osób dokonujących oceny. Metoda znalazła zastosowanie przy realizacji badań w problemie PR-4 (praca 2272 pt „Wykorzystanie knurków do zwiększenia produkcji wieprzowiny") koordynowanym przez Instytut Zootechniki.
  • PozycjaOpen Access
    Wiek kojarzonych rodziców a niektóre parametry wzrostu i użytkowości wełnistej ich potomstwa
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Lachowski, Włodzimierz; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Owiec i Zwierząt Futerkowych
    Badaniami objęto dwuletni okres życia potomstwa samic po rodzicach w wieku od 2 do 6 lat kojarzonych w różnych kombinacjach wiekowych. Analizie poddano 25 grup - kombinacji par rodzicielskich i uzyskanego od nich potomstwa w liczbie 1315 sztuk. stwierdzono znaczny wpływ wieku rodziców na wzrost potomstwa oceniany na podstawie jego masy ciała w wieku 2, 100 dni oraz 12 miesięcy życia. Najlżejsze potomstwo pochodziło po trykach dwuletnich kojarzonych z matkami wszystkich grup wiekowych, natomiast najcięższe od rodziców 3, 4 i 5 letnich. Zależność pomiędzy wiekiem rodziców użytych do reprodukcji a masą i wysadnością wełny potnej u ich potomstwa w 1 i 2 roku hodowli nie była istotna.
  • PozycjaOpen Access
    Badania nad wpływem kolejności ciąży na dzielność wyścigową koni pełnej krwi angielskiej
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Fedorski, Jerzy; Pikuła, Ryszard; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni
    W badaniach uwzględniono 855 koni rasy pełnej krwi angielskiej, biegających w wieku trzech lat w gonitwach klasycznych. W celu znalezienia zależności między kolejnością ciąży matki - stadnej, a dzielnością wyciągową jej potomstwa zastosowano modele dopasowania regresji krzywoliniowej. Stwierdzono zależność między kolejnością ciąży matki, a dzielnością wyścigową urodzonego potomstwa. Można zauważyć, że po spodziewanych szczytach dla ciąży czwartej i piątej dzielność potomstwa gwałtownie zmniejsza się dla ciąży szóstej, następnie spadek ten jest wolniejszy. Największą ilość zwycięzców gonitw klasycznych uzyskano w piątej ciąży, jednak obliczony, szczyt sugerowałby ciążę czwartą.
  • PozycjaOpen Access
    Porównanie opłacalności chowu koni gorąco- i zimnokrwistych w stadninach województwa szczecińskiego
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Janiszewska, Jolanta; Speichert-Karkosz, Maria; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni
    Przeanalizowano i porównano koszty prowadzenia Stadnin Koni szlachetnej półkrwi w Nowielicach i ardeńskich w Bielinie. Na koszty utrzymania koni rzutują przede wszystkim płace wynoszące w SK Bielin 13,5% nakładów ogółem, a w SK Nowielice 22,9% oraz wartość skarmianych pasz wynoszące odpowiednio 64,2% i 56,6%. Pozostałe nakłady stanowią pozycję stałą i w obu stadninach wynoszą około 20%. W obu stadninach poprawy wymagają wskaźniki rozrodczości mające istotny wpływ na obniżenie kosztów utrzymania 1 SD. Poprawienie wskaźników ekonomicznych stadnin jest możliwe poprzez zwiększenie ilości i jakości sprzedawanego materiału hodowlanego, jak też większe niż dotychczas wykorzystanie koni do pracy w zaprzęgu oraz odpłatnej pracy pod siodłem. Porównanie mierników sprawności finansowej wyliczonych z uwzględnieniem pominięciem dotacji państwowej dowodzi konieczności dotowania elitarnej hodowli koni.
  • PozycjaOpen Access
    Wykorzystanie pszenżyta w mieszankach dla kurcząt typu nieśnego
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Uziębło, Lidia; Dańczak, Alicja; Wojdała, Dorota; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Drobiu i Pszczelnictwa; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Drobiu i Pszczelnictwa; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Drobiu i Pszczelnictwa
    Badania przeprowadzono w trzech grupach kurcząt Astra S o liczebności 600 sztuk. W grupie kontrolnej (i) skarmiano mieszanką DKM1 i DKM2 o standardowym składzie, a w grupach II i III zastąpiono częściowo lub całkowicie kukurydzę i pszenicę śrutą z pszenżyta. Udział tego komponentu w składzie mieszanki DKM^ wynosił 40 i 62%, a w DKM2 40 i 60%. W pierwszym okresie wychowu (0-8 tyg.) wystąpiły znaczne straty wskutek padnięć najmłodszych piskląt spowodowane pullorozą, a przede wszystkim zatruciami paszowymi (grzyby). Wyniki zatem, dotyczące masy ciała wahające się w 8 tyg. od 647 (I) do 684 g (III) oraz zużycie paszy DKM1 odpowiednio 1,99 i 1,93 kg/szt. nie mogą być jednoznacznie skomentowane. Można jednak przypuszczać, że stosunkowo wysoki udział pszenżyta nie wpłynął depresyjnie na obie wymienione cechy. W drugim okresie wychowu (do 20 tyg.) młode kury ważyły od 1,56 (I) do 1,53 kg (III), zużywając od 5,48 (I) do 5,43 kg (III) paszy na sztukę. Różnice w wymienionych wskaźnikach pomiędzy grupami były statystycznie nieistotne, co pozwala wnioskować o przydatności pszenżyta do produkcji mieszanek skarmianych podczas wychowu kurcząt niemych.
  • PozycjaOpen Access
    Metody oznaczania wielkości przestrzeni wodnych w organizmie cieląt. Cz. III Oznaczanie objętości osocza przy użyciu błękitu Evansa (T-1824)
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Baranow-Baranowski, Stanisław; Janus, Krzysztof; Jakubowska, Dorota; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt
    Omówione zostały zasady i procedura metodyczna oznaczenia objętości osocza u cieląt przy użyciu błękitu Evansa (T-1824). Barwnik podawano dożylnie w ilości 25 mg na cielę w 0,9% NaCl. Koncentrację błękitu Evansa w osoczu oznaczono metodą kolorymetryczną dwoma wariantami: bez ekstrakcji barwnika z osocza oraz po wyekstrahowaniu za pomocą zmodyfikowanej metody Gregersena.
  • PozycjaOpen Access
    Metody oznaczania wielkości przestrzeni wodnych w organizmie cieląt. Cz. II. Próby zastosowania glukozy do oznaczenia objętości płynu pozakomórkowego
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Baranow-Baranowski, Stanisław; Janus, Krzysztof; Jankowiak, Dorota; Skrzypczak, Wiesław; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt
    Doświadczenie przeprowadzono na 12 cielętach rasy cb w wieku 32-33 dni. Oznaczano zawartość płynu pozakomórkowego w ich organizmie jednocześnie metodą glukozową i rodankową. Uzyskano zadowalającą zgodność osiągniętych rezultatów. Stosunek ECFG do ECFR wynosił 97,74%. Metoda glukozowa dała nieznacznie niższe wyniki w porównaniu z metodą rodankową (-0,37 1 i -6,3 ml/kg). Różnice te nie okazały się statystycznie istotne. Uzyskane wynіkі zdają się wskazywać na możliwość stosowania metody glukozowej w celu oznaczania objętości płynu pozakomórkowego u cieląt, jednak potwierdzenie tej tezy wymaga jeszcze dalszych badań.
  • PozycjaOpen Access
    Metody oznaczania wielkości przestrzeni wodnych w organizmie cieląt. Cz. I Próby zastosowania mocznika do oznaczenia objętości wody całkowitej
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Baranow-Baranowski, Stanisław; Janus, Krzysztof; Jankowiak, Dorota; Skrzypczak, Wiesław; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii Zwierząt
    Doświadczenie przeprowadzono na 12 cielętach rasy cb w wieku 32-33 dni. Stosowano jednoczesne oznaczenia zawartości wody w ich organizmie metodą mocznikową i antypirynową. Uzyskano dobrą zgodność wyników osiągniętych obiema metodami. Stosunek TBWM do ТВWA wynosił 100,3%. Niewiele wyższe wyniki uzyskane metodą mocznikową (+0,13 1 i + 1,90 ml/kg) nie okazały się statystycznie istotne. Zaletami jako substancji testowej służącej do oznaczenia TBW u cieląt są jego absolutna nietoksyczność w proponowanych przez autorów dawkach i łatwość oznaczenia w płynach ustrojowych.
  • PozycjaOpen Access
    Ocena zależności między występowaniem akroteriazy a mlecznością u niektórych grup bydła czerwono-białego
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Kubasiewicz, Lesław; Kalita-Pastuszak, Jolanta; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Przeprowadzono badania porównawcze w obrębie 7 grup krewniaczych bydła obejmujących 9 buhajów nosicieli akroteriazy i 28 buhajów wolnych od nosicielstwa tego schorzenia. Przeprowadzono analizę mleczności krów córek buhajów nosicielskich oraz córek buhajów wolnych od nosicielstwa i porównano uzyskane wyniki. Wydajność mleczna w 4 grupach krewniaczych była wyższa u córek buhajów nosicielskich. Procentowa zawartość tłuszczu w mleku była w 6 grupach wyższa u córek buhajów wolnych od nosicielstwa, natomiast pod względem wydajności tłuszczu córki buhajów w 4 grupach przewyższały córki buhajów wolnych od nosicielstwa. Indeksy buhajów dla wydajności tłuszczu były wyższe we wszystkich grupach u buhajów nosicielskich.
  • PozycjaOpen Access
    Kiszonka z traw z różnymi dodatkami w żywieniu krów mlecznych
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Wójcik, Jerzy; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Doświadczenie przeprowadzono na 30 krowach podzielonych metodą analogów na 6 grup. Podstawową paszą we wszystkich grupach była kiszonka z traw, zastosowano następujące dodatki w grupach: I - melasa, II - kontrolka, III - NaHCO^ + MgO, IV - siano, V - susz z traw i w VI - buraki pastewne. W surowicy krwi oznaczono poziom glukozy, ciał ketonowych, Ca, Mg, β-karotenu i białka ogólnego. Podawanie różnych dodatków wpłynęło na znaczne zmniejszenie ilości mieszanki treściwej. W grupach, w których podawano melasę, siano i buraki było istotne aczkolwiek nieduże obniżenie się mleczności. Optymalnym uzupełnieniem był susz z traw, który utrzymywał wieczność na jednakowym poziomie z grupą kontrolną. W. czasie trwania doświadczenia nastąpił nieduży i nieistotny wzrost poziomu glukozy i wapnia oraz obniżenie się poziomu ciał ketonowych w surowicy krwi. Zawartość pozostałych oznaczonych wskaźników surowicy krwi mieściła się w granicach norm fizjologicznych.
  • PozycjaOpen Access
    Żywienie pastwiskowe w fermach o tzw. technologii przemysłowej na Pomorzu Zachodnim
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Brzozowski, Adam; Brzezińska, Maria; Szarkowski, Krzysztof; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Ocenę jednoroczną żywienia pastwiskowego przeprowadzono w trzech fermach, a w jednej trzyletnią. Stwierdzono, że stosując dawkowany system pasienia można paść duże stada do 350 sztuk a przy odpowiedniej organizacji możliwy jest ich podział na grupy technologiczne przy powrocie do obory. Krowy zasuszone należy paść w oddzielnych stadach. W warunkach chowu fermowego jest najbardziej wskazany pastwiskowo-oborowy system utrzymania krów. Pastwiskowanie krów w fermach o tzw. technologii przemysłowej umożliwia lepszą organizację żywienia letniego. Pastwiska powinny znajdować się bezpośrednio przy fermie intensywnie nawożone i deszczowane. Od lipca zaczynały się obniżać miesięczne wydajności pastwisk oraz przeciętna mleczność a wzrastać zużycie na produkcję 1 kg mleka paszy ogółem a w tym dodatkowych. Pastwiska przeważnie miały niską wydajność i wymagały poprawy warunków hydrologicznych i poziomu nawożenia.
  • PozycjaOpen Access
    Systemy żywienia krów w fermach o tzw. technologii przemysłowej na Pomorzu Zachodnim
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Brzozowski, Adam; Wójcik, Jerzy; Szarkowski, Krzysztof; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Ocenę całorocznego żywienia przeprowadzono w pięciu fermach znajdujących się w gospodarstwach o bardzo różnych warunkach przyrodniczo-gospspodarczych ale o lepszej produkcji pasz. W fermach nie stosowano przewidzianej w,technologii ferm przemysłowych monodiety kiszonkowej. Jedynie w dwóch skarmiano kiszonkę przez cały rok ale uzupełnianą zimą sianem (1-3 kg dziennie) i okopowymi (2,5-12 kg dziennie), a latem zielonką (23-54 kg dziennie). Dawki siana były za małe. Pokrycie zapotrzebowania suchej masy i energii z wyjątkiem 1 fermy było na granicy niedoborowej. Zużycie jednostek owsianych na produkcję 1 kg mleka kształtowało się od 0,97-1,19, suchej masy od 1,10-1,49 kg, białka od 95 do 130 g. Roczna wydajność mleka wahała się od 1896-4137 kg i wykazywała tendencje zwyżkowe. Korelacja między mlecznością a zużyciem zielonek wynosiła 0,5168, kiszonek 0,2041, siana 0,8141, pasz treściwych 0,3405. Procent wycieleń krów wahał się od 76-89%, a odchowu cieląt od 76-95%. Wyniki wskazują, że jak dotąd główny wpływ na mleczność miało żywienie.
  • PozycjaOpen Access
    Produkcja pasz dla ferm krów o tzw. technologii przemysłowej w 5 gospodarstwach na Pomorzu Zachodnim w latach 1983-1984
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Brzozowski, Adam; Wójcik, Jerzy; Szarkowski, Krzysztof; Kubasiewicz, Lesław; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Do przeprowadzenia badań wybrano 5 gospodarstw. W tej liczbie były trzy poprzednio badane ale reprezentujące dość różne warunki przyrodniczo- gospodarcze oraz dwa, które przypuszczalnie mogły zapewnić bardziej wydajną produkcję pasz. Plony roślin pastewnych były wyższe niż w poprzednio badanych i wahały się od 166 do 336 dt/ha z upraw polowych i od 161 do 419 dt/ha z trwałych użytków zielonych. W postaci zielonki skarmiano od 26,8% do 65,2% całej masy zielonej. Na zakiszenie przeznaczono od 25,4% do 48,5% a do sprzętu na siano od 1,1% do 17,2%. Z wyjątkiem gospodarstwa.o dużej procentowo (52,6%) powierzchni użytków zielonych, we wszystkich uprawiano buraki, która stanowiły od 2 do 6,7% masy roślinnej. Najgorzej przedstawiała się produkcja pasz w gospodarstwie łąkarskim. Produkcję pasz w dwóch gospodarstwach można było przyjąć jako wzorcową a mianowicie w Suliszewicach z niedużą modyfikację dla gleb lekkich o małej powierzchni użytków zielonych (do 10%) i Witkowo dla gleb żyźniejszych z większą powierzchnią użytków zielonych (25-30%). Badania wykazały, że przy procentowej ocenie udziału poszczególnych pasz największa współzależność była między zieloną a suchą masą, a najmniejsza między zieloną masą a białkiem.
  • PozycjaOpen Access
    Produkcja pasz dla ferm krów o tzw. technologii przemysłowej w 9 gospodarstwach na Pomorzu Zachodnim w latach 1981-1982
    (Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1989) Brzozowski, Adam; Wójcik, Jerzy; Szarkowski, Krzysztof; Kubasiewicz, Lesław; Kubasiewicz, Marian; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła; Akademia Rolnicza w Szczecinie. Katedra Hodowli Bydła
    Przeprowadzone badania wykazują, że przyczyną niedoborów paszowych są niskie plony zielonej masy tak z trwałych użytków zielonych (od 76 - 318 dt/ha) jak również z upraw polowych (205 - 303 dt/ha). Stosunek masy roślinnej z kukurydzy do motylkowych był przeważnie poprawny w gospodarstwach posiadających mniej trwałych użytków zielonych. Przy większym udziale procentowym ich powierzchni plony z 1 ha były niższe a stosunek białkowoenergetyczny był nieprawidłowy. Sposób wykorzystania zielonej masy, był bardzo różny. Do skarmiania na zielono przeznaczono od 33,5 do 54,6% na kiszonkę od 41,8 do 59,1% a na siano od 0,7 do 13,6%. Kiszonki były wykonywane metodą tradycyjną co przy małej produkcji siana nie zapewniało możliwości właściwego żywienia. Okopowych nie uprawiano wcale lub udział ich w masie roślinnej był mały (1,6 do 6,6%). Lepsze warunki paszowe zapewniały gospodarstwa z upraw polowych o małej do 10% powierzchni trwałych użytków zielonych. Gorzej przeważnie przedstawiała się produkcja pasz w gospodarstwach o dużej procentowo (ponad 40%) powierzchni trwałych użytków zielonych.