1990, Nr 140
Stały URI dla kolekcji
Przeglądaj
Ostatnie zgłoszenia
Pozycja Open Access Węglowodany strukturalne w odmianach i ekotypach kostrzewy trzcinowej (Festuca arundinacea Schreb.) i kupkówki pospolitej (Dactylis glomerata L.)(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Mojzesowicz-Bilewska, Jadwiga; Seidler, Stefan; Katedra Żywienia Zwierząt, Akademia Rolnicza, Szczecin; Katedra Żywienia Zwierząt, Akademia Rolnicza, SzczecinW ciągu dwóch lat analizowano kolejne odrosty traw 13 odmian kostrzewy trzcinowej i kupkówki pospolitej. Określano zawartość włókna surowego, celulozy i ligniny. Zawartość włókna surowego w pokosach I, II i III wynosiła odpowiednio 23,2, 30,3 i 24,2%, zawartość celulozy: 19,0, 22,2 i 24,5% i zawartość ligniny: 5,6, 7,6 i 8,4%. Nie stwierdzono istotnych różnic w zawartości powyższych składników u badanych gatunków i odmian.Pozycja Open Access Wartość rzeźna i jakość mięsa koni rasy wielkopolskiej i zimnokrwistej(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Janiszewska, Jolanta; Speichert-Karkosz, Maria; Katedra Żywienia Zwierząt, Akademia Rolnicza, Szczecin; Katedra Żywienia Zwierząt, Akademia Rolnicza, SzczecinBadania przeprowadzono na 46 koniach (21 rasy wielkopolskiej i 25 rasy zimnokrwistej) o masie ciała 400-600 kg. Stwierdzono u koni rasy zimnokrwistej wyższą wydajność rzeźną (57,9%) w porównaniu do koni rasy wielkopolskiej (54,5%). Mięso koni zimnokrwistych charakteryzowało się korzystniejszymi parametrami jakościowymi: większą zawartością białka i tłuszczu, lepszą wodochłonnością oraz intensywniejszą barwą. Konie rasy wielkopolskiej cechowała wyższa zawartość tkanki kostnej w tuszy. Wyniki badań wskazują na wysoką przydatność koni rasy zimnokrwistej do produkcji mięsnej.Pozycja Open Access Związki azotowe w wybranych odmianach i ekotypach kostrzewy trzcinowej (Festuca arundinacea Schreb.) i kupkówki pospolitej (Dactylis glomerata L.)(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Mojzesowicz-Bilewska, Jadwiga; Seidler, Stefan; Wydział Zootechniczny, Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, Akademia Rolnicza w SzczecinieW celu określenia wpływu odległości transportu oraz czasu wypoczynku przedubojowego przebadano 40 loszek i 40 wieprzków, mieszańców ras wbp i pbz, odchowanych w tuczarni przemysłu mięsnego w Kurowie. Połowę zwierząt przewożono do uboju na trasie około 20 km a resztę około 50 km. W każdej grupie wydzielono podgrupy ubijane w okresie między 2 a 4 godziną i około 24 godziny po transporcie. Tuczniki ubijane w okresie między 2 a 4 godziną charakteryzowały się wyższym wskaźnikiem wydajności rzeźnej oraz ogólnie lepszą jakość mięsa (około 81% mięsa normalnego) od ubijanych 24 godziny po transporcie (około 71% mięsa normalnego). W podgrupie wypoczywającej krócej stwierdzono 2,5% mięsa PSE, a w podgrupie wypoczywającej dłużej 0,6% mięsa PSE i 2,5% mięsa DFD. Przy transporcie dalszym stwierdzono około 76% mięsa normalnego, przy krótszym około 75,65% z tym, że przy transporcie dłuższym obserwowano jedynie wady częściowo PSE i częściowo DFD, a przy bliższym 3,1% wady PSE i 2,5% wady DFD. Stwierdzono negatywny wpływ wydłużonego czasu przetrzymywania zwierząt w magazynach żywca (24 godziny) na wydajność rzeźną i jakość mięsa. Wpływ odległości transportu tuczników okazał się nieistotny w odniesieniu do jakości mięsa, natomiast różnicował charakter wad (PSE przy krótszym a DFD przy dłuższym).Pozycja Open Access Jakość mięsa tuczników z regionu szczecińskiego w zależności od odległości przewozu oraz czasu uboju zwierząt po transporcie.(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Kortz, Jerzy; Gardzielewska, Józefa; Karamucki, Tadeusz; Czeszyński, Dariusz; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w SzczecinieW celu określenia wpływu odległości transportu oraz czasu wypoczynku przedubojowego przebadano 40 loszek i 40 wieprzków, mieszańców ras wbp i pbz, odchowanych w tuczarni przemysłu mięsnego w Kurowie. Połowę zwierząt przewożono do uboju na trasie około 20 km a resztę około 50 km. W każdej grupie wydzielono podgrupy ubijane w okresie między 2 a 4 godziną i około 24 godziny po transporcie. Tuczniki ubijane w okresie między 2 a 4 godziną charakteryzowały się wyższym wskaźnikiem wydajności rzeźnej oraz ogólnie lepszą jakość mięsa (około 81% mięsa normalnego) od ubijanych 24 godziny po transporcie (około 71% mięsa normalnego). W podgrupie wypoczywającej krócej stwierdzono 2,5% mięsa PSE, a w podgrupie wypoczywającej dłużej 0,6% mięsa PSE i 2,5% mięsa DFD. Przy transporcie dalszym stwierdzono około 76% mięsa normalnego, przy krótszym około 75,65% z tym, że przy transporcie dłuższym obserwowano jedynie wady częściowo PSE i częściowo DFD, a przy bliższym 3,1% wady PSE i 2,5% wady DFD. Stwierdzono negatywny wpływ wydłużonego czasu przetrzymywania zwierząt w magazynach żywca (24 godziny) na wydajność rzeźną i jakość mięsa. Wpływ odległości transportu tuczników okazał się nieistotny w odniesieniu do jakości mięsa, natomiast różnicował charakter wad (PSE przy krótszym a DFD przy dłuższym).Pozycja Open Access Wartość rzeźna i jakość mięsa tuczników odchowanych w państwowych gospodarstwach rolnych i gospodarstwach indywidualnych w regionie szczecińskim.(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Kortz, Jerzy; Gardzielewska, Józefa; Mąka, Dariusz; Jakubowska, Małgorzata; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w SzczecinieW celu określenia czystości występowania wad PSE i DPD po 40 tuczników, mieszańców ras wbp i pbz, pochodzących z państwowych gospodarstw rolnych i gospodarstw indywidualnych, zlokalizowanych bliżej (do 25 km) i dalej (powyżej 50 km) od rzeźni. Tuczniki z gospodarstw indywidualnych, charakteryzowały się większą masą i długością tuszy oraz grubszą słoniną i gorszą jakością mięsa. Zarówno oceny sensoryczne, jak i wskaźniki fizykochemiczne mięsa tuczników z gospodarstw indywidualnych, okazały się gorsze niż analogiczne cechy mięsa u tuczników z państwowych gospodarstw rolnych. Potwierdzeniem powyższego jest nieco częstsze występowanie wad jakości mięsa u tuczników z gospodarstw indywidualnych, oszacowane w oparciu o wartości następujących wskaźników: pH_1 , pH_u , pH_s i I_2.Pozycja Open Access Charakterystyka mięsa tuczników odchowanych w fermach wielkostadnych i gospodarstwach indywidualnych w regionie szczecińskim(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Kortz, Jerzy; Gardzielewska, Józefa; Rutkowski, Krzysztof; Natalczyk-Szymkowska, Wanda; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Wydział Zootechniczny, Katedra Oceny Produktów Zwierzęcych, Akademia Rolnicza w SzczeciniePrzebadano po 20 tuczników mieszańców ras wbp i pbz, reprezentujących fermy w Kołbaczu (do 25 km od rzeźni) i Granicznej (powyżej 50 km od rzeźni) oraz gospodarstwa indywidualne odległe do 25 km i powyżej 50 km od rzeźni. Występowanie mięsa wadliwego szacowano w oparciu o wartości wskaźników jakości mięsa: $pH_1$, $pH_u$, $pH_s$ i $I_2$. Najwyższą wydajność rzeźną i najmniejszą długość tuszy stwierdzono u tuczników z Kołbacza, a najmniejszą grubość słoniny u tuczników z gospodarstw indywidualnych zlokalizowanych bliżej rzeźni. Nie stwierdzono jednoznacznego wpływu badanych czynników na cechy sensoryczne i wskaźniki fizykochemiczne mięsa. Wadę DFD stwierdzono jedynie u zwierząt transportowanych ponad 50 km i częściej w mięsie tuczników fermowych. Wada PSE występowała w obu typach gospodarstw, częściej jednak u zwierząt z gospodarstw indywidualnych. Najwięcej mięsa normalnego (około 69%) było u tuczników z gospodarstw indywidualnych położonych blisko rzeźni, a najmniej z Kołbacza (65%). U tuczników z Granicznej i gospodarstw indywidualnych położonych dalej od rzeźni mięsa normalnego stwierdzono odpowiednio 67 i 67,5%.Pozycja Open Access Opłacalność chowu koni w gospodarstwach indywidualnych w gminie Szydłowo(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Janiszewska, Jolanta; Speichert-Karkosz, Maria; Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni, Akademia Rolnicza w Szczecinie; Katedra Hodowli Trzody Chlewnej i Koni, Akademia Rolnicza w SzczecinieBadania prowadzono w latach 1985-1986 w 29 gospodarstwach gminy Szydłowo. Przeanalizowano koszty utrzymania 43 koni. Stwierdzono, iż w nakładach najwyższy udział stanowił koszt pasz – 60,5%. Niskie wpływy ze sprzedaży koni do hodowli i na rzeź, wynoszące 1,5% ogólnych wpływów, wynikają z niewielkiej ilości (10,2%) krytych klaczy. Średni wskaźnik rentowności wynosił 18%. Na poprawę opłacalności chowu koni winno wpłynąć lepsze wykorzystanie robocze koni, które wynosiło średnio 540 godzin rocznie.Pozycja Open Access Przemiany białkowe i aminokwasowe u cieląt w okresie neonatalnym. Cz. III. Wpływ wielokrotnego podawania hydrokortyzonu na poziom składników i aktywność wybranych enzymów w surowicy krwi cieląt.(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Friedrich, Mariola; Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii ZwierzątDoświadczenie przeprowadzono na 14 cielętach, w wieku od urodzenia do 18 dnia życia. Cielętom podawano w iniekcji domięśniowej hydrokortyzon w dawce 2,5 mg/kg masy ciała w kolejnych dniach życia: 0, 5, 10 i 15. Krew do badań pobierano przed podaniem hormonu i w 8, 24, 48 i 72 godziny po jego iniekcji. W surowicy krwi oznaczano poziom białka całkowitego, mocznika i aktywność katepsyn, LAP, GGTP, AspAT, AlAT. Reakcja cieląt na podany hormon była dwojakiego rodzaju: a) szybkie i wysokie zmiany wskazujące na intensywny wzrost procesów katabolicznych białka ustrojowego (8 cieląt), b) brak tego typu zmian lub tylko nieznaczne ich wzmożenie (6 cieląt). Określone reakcje towarzyszyły wszystkim kolejnym iniekcjom hormonu. Najwyższą reaktywnością na podany hormon odznaczały się cielęta między 5 a 13 dniem życia.Pozycja Open Access Przemiany białkowe i aminokwasowe u cieląt w okresie neonatalnym. Cz. II. Wpływ jednorazowego podania hydrokortyzonu na poziom składników i aktywność wybranych enzymów w surowicy krwi cieląt(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Friedrich, Mariola; Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie. Katedra Fizjologii ZwierzątDoświadczenie przeprowadzono na cielętach w wieku od 3 do 8 dnia życia. Na 8 cielętach ustalono dawkę podawanego hydrokortyzonu na 2,5 mg/kg masy ciała. Hormon ten podano 20 cielętom w iniekcji domięśniowej a 10 cieląt stanowiło grupę kontrolną. Krew do badań pobierano przed podaniem hormonu oraz w 4, 8, 24, 48 i 72 godz. po jego iniekcji. W surowicy oznaczano poziom białka całkowitego, albumin, alfa-, beta-, gamma-globulin i mocznika oraz aktywność katepsyn, LAP, GGTP, AspAT, AlAT. Stwierdzono, że podanie hydrokortyzonu powoduje w organizmie cieląt nasilenie procesów rozpadu białka oraz wzrost tempa przemian produktów pośrednich tego rozpadu. Reakcja cieląt na podany hormon była dwojakiego rodzaju: a) szybkie i wysokie zmiany wskazujące na intensywny wzrost procesów katabolicznych białka ustrojowego – 11 cieląt, b) brak tego typu zmian lub tylko nieznaczne ich wzmożenie – 9 cieląt.Pozycja Open Access Przemiany białkowe i aminokwasowe u cieląt w okresie neonatalnym. Cz. I. Poziom białka całkowitego, mocznika i aktywność wybranych enzymów.(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Friedrich, Mariola; Katedra Fizjologii Zwierząt, Akademia Rolnicza w SzczecinieDoświadczenie przeprowadzono na 22 cielętach w wieku od urodzenia do 56 dnia życia. W surowicy krwi pobieranej przez pierwsze 3 tygodnie codziennie a następnie raz w tygodniu, oznaczono poziom białka całkowitego, mocznika i aktywność katepsyn, LAP, GGTP, AspAT i AlAT. Stwierdzono, że pierwsze 3 tygodnie życia cieląt są okresem najintensywniejszych zmian badanych składników i zmiany te zachodzą z dnia na dzień. Najwyższą aktywność badanych enzymów obserwowano we wczesnym okresie postnatalnym, obejmującym 14 pierwszych dni życia cieląt. W badanej grupie cieląt wyróżniono dwie podgrupy różniące się między sobą w tym okresie poziomem mocznika i aktywnością badanych enzymów.Pozycja Open Access Wpływ różnych warunków utrzymania krów mlecznych na ich zachowanie się(Akademia Rolnicza w Szczecinie, 1990) Brzozowski, Adam; Katedra Hodowli Bydła, Akademia Rolnicza w SzczecinieW latach 1981-1984 przeprowadzono badania nad zachowaniem się krów mlecznych w ciągu doby w okresie letnim w 6 fermach o tzw. technologii przemysłowej. W 5 stosowano żywienie pastwiskowo-oborowe, a w 1 pastwiskowe (zwierzęta przebywały cały dzień na pastwisku). Stwierdzono znaczny wpływ rozwiązań funkcjonalnych pomieszczeń, technologii chowu i systemu żywienia na długość okresu poszczególnych czynności zwierząt. Zachodziła pewna prawidłowość, a mianowicie wydłużenie się czasu jednych czynności powodowało skrócenie drugich, analogicznych, np. leżenie na wybiegu lub w oborze, pobieranie paszy w oborze i na pastwisku, stanie w oborze i na wybiegu. Był duży wpływ organizacji chowu na długość okresu leżenia i przeżuwania. Przy odpowiedniej organizacji można ten okres przedłużyć w obydwóch systemach chowu.